سابقه و هدف: اصلی ترین هدف در تمامی درمان های اندودانتیکس حذف عوامل اتیولوژیک ایجاد کننده بیماری های پالپ و پری اپیکال، سپس حفظ این شرایط با ایجاد سیل کامل بدست آمده بین پریودنشیوم و سیستم کانال ریشه است. وقتی که این مهم به وسیله یک دسترسی ارتوگرید امکان پذیر نباشد، دندانپزشک باید از جراحی پری رادیکولر و تکنیک پر کردگی انتهای ریشه استفاده نماید. مرور مقالات: مرور تاریخچه درمان های جراحی اندودانتیکس نشان دهنده کاربرد مواد گوناگونی به عنوان پر کننده انتهای ریشه (Root End Fillings) است. در سال 1884 از آمالگام برای پر کردن انتهای ریشه دندان استفاده شد و پس از آن مواد دندانی متنوعی بکار گرفته شدند. اگر چه جستجو در بانک های اطلاعات علوم پزشکی به سهولت صدها مقاله در مورد جراحی های رتروگرید و مواد پرکننده انتهای ریشه دندان را در اختیار قرار می دهد، اما کمتر از 10 مقاله به مرور و مقایسه این مواد پرداخته و تنها یک مطالعه مرور نظام مند در این زمینه یافت می شود. همچنین به دلیل محدودیت در تعداد مطالعات Randomized Clinical Trial (RCT) تاکنون متاآنالیزی انجام نشده است. در این مقاله با استناد به نتایج تحقیقات انجام شده قبلی، ضمن برشمردن شرایط ایده آل یک ماده پرکننده انتهای ریشه، انواع این مواد معرفی و جمع بندی از شواهد علمی موجود برای انتخاب ماده مناسب پر کننده انتهای ریشه در حین جراحی های اندودانتیکس ارایه خواهد شد. نتیجه گیری: لازم است که دندانپزشکان با آگاهی از خصوصیات یک ماده پرکننده انتهای ریشه ایده آل، بتوانند در حین انجام جراحی های اندودانتیکس ماده مناسب را برگزیده، مورد استفاده قرار دهند. از آنجا که شواهد هیستولوژیک نشان داده اند که دو بیومتریال MTA و CEM cement نتایج موفقیت آمیز درمانی را با ساخته شدن سمنتوم بر روی خودشان به نمایش گذاشته اند، این دو ماده برای کاربردهای کلینیکی توصیه می شوند.

بروز شکست مکانیکی در مواد پلیمری ترد از عمده نقاط ضعف آنهاست. معمولا بروز شکست در این پلیمرها بر اثر اعمال بارگذاری ترکیبی کششی – برشی به وقوع می پیوندد. با وجود این، نتایج حاصل از آزمایش های شکست انجام شده روی چند نمونه رزین پلیمری، که معمولا به عنوان پر کننده دندان استفاده می شوند، با معیارهای نظری موجود قابل پیش بینی نیست. در این مقاله، از یک معیار اصلاح شده برای تخمین بار شکست رزین های یاد شده استفاده شده است. نشان داده شده که معیار اصلاح شده می تواند به سبب در نظر گرفتن دقیق تر توزیع تنش روی مرز ناحیه ترک مویی در نوک ترک تخمین مناسب تری از استحکام این پلیمرها در برابر شکست ترد ارایه کند.

یکی از عوامل موثر بر اقتصادی شدن هر فرایند، کاهش زمان چرخه ساخت قطعات تولیدی است. فرایندهای ساخت کامپوزیت ها عموما چرخه قالبگیری طولانی دارند و زمان پر شدن قالب تاثیری اساسی بر زمان فرایند و در نتیجه اقتصادی تر شدن آن بویژه فرایند RTM به عنوان یکی از روشهای مهم ساخت قطعات کامپوزیتی دارد. در این مقاله، چگونگی پر شدن قالب در فرایند RTM به صورت تجربی بررسی شده و نتایج آن با نتایج نظری حاصل از حل معادله دارسی به روش حل عددی اجزای محدود، که با استفاده از نرم افزار LCMFlot صورت گرفت، مقایسه شده است. همچنین، اثر برخی از متغیرهای فرایند نظیر فشار تزریق رزین، مقدار الیاف و گرانروی رزین بر زمان پر شدن قالب نیز ارزیابی شده است. نتایج حاصل نشان دهنده تطابق قابل قبول نتایج نظری و تجربی و موید آن است که قبل از ساخت هر قالب و تعیین محل تزریق و سایر شرایط فرایند، بررسی متغیرهای فرایند به کمک مدلسازی با توجه به صرفه جویی در هزینه و وقت ضروری است.

زمینه و هدف: رزین های آکریلی، موادی هستند که امروزه در دندانپزشکی در ساخت دندانهای مصنوعی و بیس های دنچر و غیره، استفاده گسترده ای دارند. قسمت عمده ای از قضاوت در مورد کیفیت دندانهای آکریلی ارزیابی خصوصیات فیزیکی- مکانیکی و شیمیایی آنها می باشد. در مطالعات حاضر قدرت چسبندگی (باندینگ) دندانهای ایده آل ماکو، آکری دنت و آکرادنت و دندان مصنوعی خارجی (Ivoclar) با بیس اکریلی شان بر اساس استاندارد بین المللی I SO 3336 مورد مقایسه قرار گرفته اند. روش بررسی: برای مقایسه گروههای مختلف بر اساس استاندارد، تعداد دندانهای مورد آزمایش شش عدد دندان قدامی فک بالا برای هر سری دست دندان می باشد. بعد از مقایسه نمونه های مورد آزمایش با استاندارد، برای مقایسه بین گروهها باید تعداد نمونه ها بیشتر باشد که تعداد نمونه ها بر اساس نتایج اولیه (شش دندان اولیه) تعیین می شود. مجموع نمونه های مورد آزمایش در کل صد و بیست عدد بود (سی دندان برای هر یک از چهار گروه از دندانهای مصنوعی). بعد از ثابت کردن نمونه ها بر روی مدل تعیین شده آزمایش کشش این نمونه ها توسط دستگاه Universal testing machine (ساخت کارخانه- Hounsfield H10 KS) انجام شد. نیرویی که باعث شکست آزمایش شده ثبت و برای تجزیه و تحلیل نتایج از آنالیز One-Way ANOVA استفاده گردید. یافته ها: بررسی میانگین نشانگر این بود که اکثر دندانها قدرت چسبندگی مناسب را با بیسشان داشته اند و نیازهای مصرف کننده را در زمان استفاده از دندانهای مصنوعی بخوبی برآورد می کنند. آنالیز آماری و آزمون ANOVA با 0.049=P نشان داد که بین چهار گروه از نظر میزان نیروی وارد شده تفاوت آماری معنی داری وجود داشته که این اختلاف معنی دار به علت پایین بودن نیروی وارده بر گروه آیووکلار نسبت به سه گروه دیگر است. نتیجه گیری: نیروی کششی متوسطی را که دندانهای ایرانی توانستند تحمل کنند بسیار نزدیک به هم و در یک ردیف بود و حدوداً 34% بیشتر از دندانهای خارجی ایووکلار قدرت چسبندگی را از خود نشان دادند.

مقدمه: هدف از این مطالعه آزمایشگاهی بررسی میزان ریزنشت اپیکالی سه ماده MTA، CEM cement و بیودنتین می باشد. مواد و روش ها: این پژوهش با 76 نمونه دندان تک کانال انجام شد. آماده سازی کانال ها با فایل های روتاری پروتیپر انجام گردید و کانالها به طور کامل با گوتا پرکا پر شدند. 3 میلی متر انتهای ریشه هر یک از نمونه ها قطع گردید و به کمک دستگاه اولتراسونیک 3 میلی متر از گوتا پرکا از سمت اپکس خارج گردید و به طور تصادفی و در گروههای مساوی 60 نمونه با MTA، CEM cement و بیودنتین پر گردید و همچنین گروه های کنترل آماده گردید. تمامی سطوح نمونه ها به جز ناحیه مجاور پر کردگی با 2 لایه لاک ناخن پوشیده شد. در هر گروه نیمی از نمونه ها به مدت 3 روز و نیمی دیگر به مدت 7 روز در جوهر هندی غوطه ور شدند. بعد از شفاف سازی، نمونه ها با استریومیکروسکوپ با بزرگنمایی 20 ارزیابی شدند و میزان نفوذ رنگ مشخص شد. آنالیز داده ها توسط آنالیز واریانس یک طرفه و آنالیز واریانس با داده های تکراری انجام شده و سطح معنی داری p<0. 05 تلقی گشت. یافته ها: میانگین ریزنشت MTA، CEM cement و بیودنتین در روز سوم به ترتیب؛ 2576/80، 2567/60و2370/20و نیز میانگین ریزنشت در روز هفتم به ترتیب 2431/50، 1516/50 و 1560/70 بدست آمد. میانگین ریزنشت نمونه ها در روزهای سوم و هفتم تفاوتی را نشان نداد. همچنین تفاوت ریزنشت بین این سه ماده معنا دار بود. نتیجه گیری: به نظر می رسد بیودنتین نسبت به MTA و CEM cement توانایی سیل کردن بهتری را در ناحیه انتهای ریشه دارد. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

مقدمه و هدف: ضد عفونی کننده های شیمیایی باید حداقل اثرات جانبی را بر روی سطح بیس دنچر داشته باشند تا تجمع پلاک را کاهش دهند. این مطالعه اثر ضد عفونی کننده ها گلوتار آلدهید 2% و هیپو کلریت سدیم 1%، 2.5% و 5.25% بر خشونت سطحی دنچر آکریلی گرما پخت را بررسی می کند.روش کار: 50 نمونه با ابعاد 10.2´70.2´3.1 میلی متر از رزین بیس دنچر گرما پخت ساخته شد. نمونه ها به صورت تصادفی به 5 گروه (n=10) اختصاص یافتند. یک گروه به عنوان گروه کنترل و دیگر گروها در ضدعفونی کننده ها به مدت 10 دقیقه غوطه ور شدند و سپس خشونت سطحی نمونه ها با profilometer اندازه گیری شد. اطلاعات جمع آوری و از نظر آماری با تست ANOVA یک طرفه تحلیل شدند.نتایج: خشونت سطحی نمونه های غوطه ور شده در گلوتار آلدهید حداقل بود (0.53±0.14m) و تفاوت معنی داری با گروه کنترل نداشت .(P>0.05) میانگین خشونت سطحی نمونه های غوطه ور شده در هیپوکلریت سدیم 5.25% حداکثر بود (1.06±0.16m) و تفاوت معنی داری با دیگر گروهها داشت.(P=0.000) نتیجه نهایی: خشونت سطحی بیس رزینی دنچر گرما پخت که در معرض هیپوکلریت سدیم 5.25% قرار گرفته اند به طور چشم گیری افزایش می یابد.

بیان مساله: استفاده از محلول های پاک کننده و خمیر دندان ها از انواع روش های رایج برای پاک کردن سطح دست دندان است، که می توانند باعث افزایش زبری سطحی دست دندان های آکریلی گردند.هدف: هدف از این پژوهش، بررسی اثر دو پاک کننده محلول و خمیری بر میزان زبری سطحی دست دندان پس از کاربرد مسواک بود.مواد و روش: در این بررسی آزمایشگاهی، 30 قطعه دیسک آکریلی به قطر 20 و ضخامت 2 میلی متر ساخته شدند و به گونه ای یکنواخت پرداخت گردیدند. سپس، به صورت تصادفی به سه گروه 10تایی بخش شدند و میزان زبری سطحی نمونه ها بر پایه Ra اندازه گیری گردید. گروه نخست، به وسیله دستگاه ویژه تحت سایش با مسواک و خمیر قرار گرفتند. گروه دوم، در آغاز تحت سایش با مسواک و آب قرار گرفته و سپس، به مدت 92 ساعت در درون محلول پاک کننده شناور شدند. گروه سوم (گروه شاهد)، تنها تحت سایش با مسواک و آب قرار گرفتند. برای همه گروه ها مسواک با نیروی 200 گرم بر سطح هر نمونه 10.000 بار کشیده شد. سپس، دوباره میزان زبری سطحی نمونه های هر گروه اندازه گیری شد و اطلاعات به دست آمده از طریق آزمون واریانس یک سویه آنوا (ANOVA) و توکی (Post hoc Tukey) بررسی شدند (a=0.05).یافته ها: در همه گروه ها افزایش زبری سطحی مشاهده گردید، ولی زبری سطحی ایجاد شده در گروه نخست که از خمیردندان استفاده شده بود در مقایسه با دو گروه دیگر افزایش معناداری داشت (p=0.01)، اما در گروه دوم و سوم تفاوت معناداری میان زبری سطحی دیده نشد (p>0.05).نتیجه گیری: مواد پاک کننده دست دندان که به صورت محلول هستند نسبت به گونه خمیری، زبری سطحی کمتری ایجاد می کنند.